Dom w stylu ranczerskim?

Domy ranczerskie były dość prostymi konstrukcjami wznoszonymi z bali, zwykle z gospodarczą dobudówką przeznaczoną dla zwierząt i narzędzi. Poza drewnianą konstrukcją typowy dla nich był brak piętra oraz charakterystyczny kształt litery L lub U. Przysadzistego, solidnego i dość surowego wizerunku dopełniał dach mocno wychodzący poza obrys ścian i niskie sufity.

Styl został bardziej sformalizowany i zyskał swoją nazwę w latach 30. XX wieku, kiedy to zyskał sporą popularność na dużym obszarze Stanów Zjednoczonych. Ceniono jego otwartość (duże okna, wyjście na ogród, duża przestrzeń – wydzielano tylko sypialnie). Z czasem rozwinięto styl, pojawiły się większe ganki, później patio, do tego znacznie większe okna, więcej przeszkleń. Dodawano także półpiętra, pozwalające tworzyć w wysokich wnętrzach antresole. Choć w domach ranczerskich mieszkali już nie tylko właściciele ziemscy, zachowano ogólnego ducha tych domów, czemu sprzyjał bliższy kontakt z przyrodą dzięki patio i przeszkleniom.

Po trzydziestu latach styl znacznie stracił na znaczeniu, a po następnych dwudziestu wrócił do łask jako dobry dom dla ludzi starszych – tradycyjny wewnątrz i na zewnątrz, nawiązujący do amerykańskich tradycji, a do tego wygodny, bo jednopoziomowy. Łatwiej się po nim poruszać, do tego przebywających w środku nie oddziela od siebie tyle ścian i pomieszczeń, co w innych domach.

Dom w stylu ranczerskim wypełniają naturalne, surowe materiały i kolory. Przede wszystkim dominuje drewno (podłogi, ściany, meble) i kamień (obudowa kominka, granitowe blaty w kuchni). Wśród dodatków można wymienić len (poduszki, obrusy, zasłony), wełnę (koce, proste dywaniki) czy ceramikę (naczynia, wazony).

współczesne ranczo

współczesne ranczo

ranczo

stodoła w Utah

ranczo

otoczenie rancza

wełniany koc

ceramiczny czajnik

len

coil-712357_640